به نام خداوند آفریننده زیبایی
برای آنان که هنر را به زبانِ معنا بدل می‌کنند بعضی کارها، تمام نمی‌شوند.
دست از کار می‌کشیم، از اتاقی بیرون می‌آییم، چراغی خاموش می‌شود، و روزی دیگر آغاز؛ اما چیزی از آنچه ساخته‌ایم، همچنان باقی است. شاید همین، معنای حقیقی کار باشد؛ آنچه انجام می‌دهیم، نه آنچه از انجام دادنش فارغ می‌شویم.
در جهان هنر، ماندن، اتفاقی نیست. هر اثر ماندگار، حاصل روزهایی است که کسی ندیده؛ حاصل ساعت‌هایی که به چشم نیامده، تلاش‌هایی که ثبت نشده، و انسان‌هایی که بی‌آنکه نامشان بر اثر باشد، بخشی از جان خود را در آن گذاشته‌اند.
ما در مؤسسه آفرینش‌های هنری، در پی چیزی فراتر از تولید اثر هستیم. می‌خواهیم معرفت را به زیبایی پیوند بزنیم؛ می‌خواهیم آنچه را در کلمات نمی‌توان گفت، با تصویر و شعر و موسیقی و سینما و دیگر زبان‌های هنر روایت کنیم.
و در این میان، چه حقیقتی بزرگ‌تر از معارف رضوی؟
امام رضا(ع) تنها بخشی از گذشته ما نیست؛ بخشی از آینده فرهنگی ما نیز هست. آنچه از آن حضرت به ما رسیده، اگر تنها در کتاب‌ها بماند، بخشی از راه را پیموده‌ایم؛ اما اگر بتوانیم آن معرفت را به زبان هنر امروز درآوریم، اگر بتوانیم زیبایی را راهی برای رسیدن به معنا کنیم، آنگاه گذشته با آینده سخن خواهد گفت.
مکتب هنر رضوی، جست‌وجوی همین زبان است.
زبانی که در آن هنر، از حقیقت جدا نیست؛ زیبایی، از معرفت بیگانه نیست؛ و آفرینش، تنها ساختن یک اثر نیست، بلکه ساختن نسبتی تازه میان انسان و معناست.
شما در این راه، هر یک سهمی دارید. گاهی این سهم، یک اثر است؛ گاهی یک ایده؛ گاهی یک پیگیری ساده؛ گاهی حل کردن گرهی که هیچ‌کس از آن خبر ندارد؛ و گاهی فقط ایستادن در روزی که ادامه دادن دشوار است. اما هیچ‌کدام کوچک نیست.
قرآن به ما یادآوری می‌کند:
«وَأَنْ لَیْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلَّا مَا سَعَى»
و انسان را جز حاصلِ کوشش خویش بهره‌ای نیست.
شاید ما نتیجه همه تلاش‌هایمان را نبینیم. شاید بسیاری از آنچه امروز می‌سازیم، سال‌ها بعد معنا پیدا کند. ما نمی‌دانیم کدام اثر خواهد ماند؛ کدام تصویر، کدام شعر، کدام روایت، کدام نمایشگاه و کدام ایده، روزی از مرز زمان عبور خواهد کرد. آنچه می‌دانیم این است:
هیچ اثر ماندگاری، بدون کوشش انسان‌هایی که به ماندن ایمان داشته‌اند، آفریده نشده است.
امروز، در روز کارمند، از شما تشکر می‌کنم؛ نه فقط برای کارهایی که انجام داده‌اید، بلکه برای همه آن لحظه‌هایی که می‌توانستید از کنار مسئولیت بگذرید و نگذشتید. برای صبوری‌هایتان. برای پیگیری‌هایتان. برای خستگی‌هایی که دیده نشد. و برای سهمی که هر کدام در ساختن این مسیر داشته‌اید.
راهی که پیش روی ماست، هنوز بسیار است. مکتب هنر رضوی، با یک برنامه و یک اثر و یک سال ساخته نمی‌شود.
این مکتب، حاصل تداوم آفرینش است؛ حاصل انسان‌هایی که هر روز دوباره می‌آفرینند، دوباره می‌اندیشند و دوباره به راه ادامه می‌دهند.
پس بیایید کار امروزمان را برای امروز انجام ندهیم. بیایید به فردایی فکر کنیم که شاید ما در آن نباشیم، اما اثری که امروز آفریده‌ایم، هست. شاید نام‌ها بمانند، شاید نمانند؛ اما اگر هنر توانسته باشد چراغی از معرفت رضوی را در دل انسانی روشن کند، آن چراغ، ادامه راه ما خواهد بود. و چه ماندگاری‌ای از این شریف‌تر؟
از همه شما سپاسگزارم؛
برای آنچه ساخته‌اید، برای آنچه هنوز خواهید ساخت، و برای اینکه در این راه، هنر را وسیله‌ای برای ماندنِ معنا کرده‌اید.
روز کارمند بر شما گرامی باد.

برای روزی که شاید نام بسیاری از ما در خاطرها نباشد، اما اثری که در اینجا آفریده‌ایم، هنرمندی را به تفکر واداشته باشد، کودکی را با فرهنگ رضوی آشنا کرده باشد، مخاطبی را به حقیقتی نزدیک‌تر کرده باشد و بخشی از معارف امام رضا(ع) را در زبان هنر برای آیندگان ماندگار کرده باشد.
این، معنای عمیق‌تر کار ماست؛
خدمت به امام مهربانی¬ها و فرهنگ رضوی، از راه هنر؛
و ساختن ماندگاری، از مسیر آفرینش.
روز کارمند بر همه شما که بخشی از این راه و بخشی از این آفرینش هستید، گرامی باد.
با سپاس و احترام
امیرمهدی حکیمی