نماهنگ «تکیه‌گاه»، محصول تازه منتشر شده از سوی مؤسسه آفرینش‌های هنری آستان قدس رضوی است که این روزها میهمان دل‌های زائرانی شده که از دور و نزدیک، به آستانِ خورشید پناه آورده‌اند. به بهانه انتشار این اثر معنوی، با مهدی اسکندری آهنگ‌ساز و طراح این نماهنگ به گفت‌وگو نشستیم تا از نت‌هایی بگوییم که با اشک و اخلاص، گره‌خورده‌اند.

بگذارید از نام اثر شروع کنیم؛ چرا «تکیه‌گاه»؟

 ایده اولیه این کار چطور جرقه خورد؟نام‌گذاری این اثر، مستقیماً از دلِ شعر جوشید. در بخشی از شعر آمده است: «از کودکی شناخته‌ام تکیه‌گاه را...» و واقعیت هم همین است؛ امام رضا (ع) در حقیقت تنها تکیه‌گاه همه بی‌‌پناهان است و این بهترین توصیف برای رابطه‌ ما و حضرت بود. هدف قلبی من در تمام کارهایی که برای امام هشتم می‌سازم، این است که دلی تکان بخورد، اشکی بر گونه‌ای بغلتد و ارتباط قلبی شنونده با این خاندان عمیق‌تر شود.

به‌عنوان آهنگ‌ساز، چطور توانستید آن اتمسفر معنوی و خاص حرم را در تاروپود موسیقی جاری کنید تا مخاطب با آن هم‌زاد پنداری کند؟

ببینید، به عقیده من آثاری موفق هستند که مخاطب بتواند خودش را در آن اثر پیدا کند؛ یعنی وقتی شعر را می‌شنود، خیال کند که این واژه‌ها از زبان خودش جاری شده است. ما تلاش کردیم حس اثر را به‌گونه‌ای طراحی کنیم که مخاطب آن را در درون خودش لمس کند. وقتی مخاطب خودش را بخشی از اثر بداند، ارتباط دلی برقرار می‌شود.

قطعاً در مسیر ساخت چنین آثاری، لحظات نابی وجود دارد. برای شما کدام بخش از تولید یا برخوردها ماندگار شد؟

علاوه بر فضای تصویر، آنچه بیش از همه به من انگیزه می‌داد و حالم را خوب می‌کرد، خلوص و ارادت عوامل بود. به‌ویژه صدای گرم آقای پاسدار (خواننده اثر) که حس فوق‌العاده‌ای داشت. وقتی می‌بینم شنوندگان با این نوا حال و هوایشان امام رضایی می‌شود، تمام آن خستگی‌ها به شیرینی تبدیل می‌شود.

معمولاً در پروژه‌هایی که نام امام رضا (ع) وسط است، گره‌ها به شکلی عجیب باز می‌شوند. تجربه شما در این کار چطور بود؟

شاید نشود به یک مورد خاص در این پروژه اشاره کرد؛ اما من به‌عنوان خدمتگزاری کوچک در این آستان، تمام زندگی و توفیقاتم را مدیون حضرت می‌دانم. هر قدمی که در اینجا برداشته می‌شود، به امضا و مدد خود ایشان است و من این حضور را در تمام لحظات کار حس کرده‌ام.

و سؤال آخر؛ دوست دارید وقتی این نماهنگ تمام می‌شود، چه حسی در قلب مخاطبی که پشت تصویر باقی‌مانده، باشد؟

تمام آرزوی ما این است که حس ناب زیارت و حضور در حرم مطهر به مخاطب القا شود. دوست داریم حتی اگر کسی فرسنگ‌ها از مشهد دور است، با دیدن و شنیدن «تکیه‌گاه»، حال‌وهوای دلش زیارتی شود و خودش را در صحن و سرای حضرت ببیند. ان‌شاءالله که این هدیه کوچک مقبول افتد.