آنگاه که دل، سوی دلخواهی بکشد آدم را، ذره ذرهی وجودش خواهش میشود. آنگاه بهانه برای آفرینشگری فراهم است. دل که قلم به دست بگیرد چه نقشها و رنگها که بر بومِ جان نمیتگارد! چه حکایتهای شنیدنی خواهد داشتنیِ جداشده از نیستان با آن صریرِ دلنشینش در کتابتِ: «رواق منظر چشم من، آشیانهی توست کَرم نما و فرود آ، که خانه، خانهی توست»
به ضیافت مهر دانشآموزان هنرمند ناحیه 2 آموزش و پرورش مشهد مقدس خوش آمدید.